ქეთი თუთბერიძე

ჩემო პირველო მამაკაცო,
შენია ჩემი მოგონილი კდემამოსილება
ამ ჭუჭყიანი ფანჯრების ქვემოთ...
ღრუბლები ჩანდა თავდაყირა ჩვენი კუთხიდან.
აღარასოდეს განვმეორდები(თ) ხორხში მომდგარი ბგერებითა
და სიყვარულის დეფლორაციით.
ამინ...
ჩემო მეორე მამაკაცო,
ისევ მოწვეთავს გულგრილობა შენი თითიდან.
მარტოები ვართ წყლით სავსე სახლში,
სხვისი ჩრდილებით გადავსებულ უღრან ტყეებთან
მდუმარედ რომ დგას.
ვწევარ გულაღმა
და შენს სტრიქონებს ვკითხულობ თითქოს შენსავე თმებში,
სანამ გიწამებ.
ჩემო მესამე მამაკაცო,
უსიყვარულოდ ვინაწილებდით დედამიწის ბოლო ნარჩენებს.
და კვლავ ვამრავლებ ანორგაზმიულ ისტერიებს
შენი პერვერსი ქალწულების ყალბ ორგაზმებზე,
მათი სხეულის პულსაცია უფრო ცხელია
ვიდრე ვნებების ამობურცვა ჩემს საფეთქლებთან.
ჩემო მეოთხე მამაკაცო,
ერთად დავმალეთ თანაგრძნობა ჩემს ვაგინაში,
გადავივიწყეთ მონატრება და
უცნაური ჰორიზონტი ჰქონდა სიშორეს ბოლო საღამოს.
ჩემო მეხუთე მამაკაცო,
ვერჩასახული ჩვენი შვილები
დედას მეძახდნენ იმ დღეს სიზმრებში,
მე შენი ნერწყვით ნაფერებ მკერდში რძე აღარ მქონდა.
ჩემო მეექვსე მამაკაცო ,
ვერ დავივიწყე ის სიცივე,
ხელისგულიდან რომ შეიგრძნეს ჩემმა ლოყებმა.
ჩემო ერთ-ერთო მამაკაცო,
მე უკვე მოვკვდი მიწის ყურებით და მიწის ჭამით...
ჩემო ერთ-ერთო მამაკაცო,
ჩვენ აღარ გვწამდა არცერთი ღმერთის,
აღარც კერპების.
ჩემო ერთ-ერთო მამაკაცო,
შენ ვეღარ ხედავ ჩემს დაჭყლეტილ,
ბავშვურ შეგრძნებებს უსისხლო ტანში...
ჩემო ერთ-ერთო მამაკაცო,
წუხელ გავგიჟდი,
სანამ შენ ჩემზე წერდი ლექსებს,
და ენის წვერს კი კვლავ გიწვავდა
უწმინდური ჩემი სახელი,
სანამ მე ვთვლემდი დაგახეთქილი მუხლისთავებით.
ჩემო ერთ-ერთო მამაკაცო,
იყავი ბოლო, -
უკანასკნელი წარმოსახვა ჩემი საშოსი!
იყავი მშვიდი,
სანამ ტკივილი მოიმატებს ყველა უჯრედში,
და სანამ მთვარე თავდაყირა ჩანს ფანჯრებიდან,
როგორც მაშინ,
ძველი სახლის ცივ კიბეებთან.
ამინ...


ჩაი და მარციპანის ნამცხვარი

ერთ მშვიდ საღამოს,
როცა დავლევთ ბრიტანულ ჩაის,
საუკუნის წინ გამოთლილი მუხის უჯრიდან
არ ამოვიღებ ჩვენს ძველ ალბომებს.
ჩაის დასხმისას,
მარციპანის ნამცხვართან ერთად,
გიამბობ როგორ გღალატობდი შენს საყვარელთან.
მასაც შენსავით ორი პოზა უყვარდა სექსში, -
მთვარე ზევიდან
ან ლილიები კარის თავზე მიჭედებული.
ახლა გიტყდები,
რომ შენს მერე მასთან ვწვებოდი
და უსირცხვილოდ ვუყვებოდი მოგონილ ამბებს.
ვითომ და ზღაპრებს მიკითხავ ღამით დაძინების წინ
და მარციპანის ნამცხვარს მაჭმევ შენივე ხელით,
ინდიგოსფერი პირსახოცით მიმშრალებ ფეხებს.
ახლა გიტყდები,
ფოთოლცვენის და ჩაის სუნში
მისი ოთახის მყუდროება რომ მახსენდება,
შენგან ნასწავლი სიყვარულის ინსტრუქციებით
და მარტოობით ჩამარხული სიზმრების აშლით
ახორკლილ ტანებს ერთმანეთის სევდით ვითბობდით.
ისე მიყვარდი,
თურმე ისე შემოგეჩვიე,
შენი საყვარლის რბილ კანსა
და მფეთქავ ძარღვებს გავუგე გემო.
ამ მშვიდ საღამოს,
როცა დავლევთ მომწარო ჩაის,
გეტყვი, რომ ქალთან გღალატობდი,
მის ოთახში კი თქვენი ძველი ფოტო ეკიდა...
სამკუთხედი

იცი, არასდროს მყვარებია გეომეტრია,
არც ფიგურების გამოყვანა
ხისფერ დაფაზე.
დღეს ჩემი სისხლით დაგიხატავ
მარტივ სამკუთხედს,
რომლის ალესილ კუთხეებად
ჩვენ განვლაგდებით.
იცი, შემცივდა...
მოგონილი ქალაქის მტვერი
თამბაქოს მსგავსად მიიჩვიეს
ჩემმა ფილტვებმა.
და რა ხანია გამითავდა
ფერადი ცარცი,
შენ რომ მაჩუქე
მოსახატად აკვილონების.
იმ დღეს
სიზმრებმა ჩრდილოეთი ჩამომიტანეს,
ენით ვიგრძენი გაცრეცილი კლიმატის გემო...
ჩვენ ასკეტურად სამნი ვდგავართ
მარტივ წვერებზე,
ასე მარტივად
დღის რუტინას მაინც ვღალატობთ.
ჩამომიწვეთე შენი სახე ყავის ჭიქაში,
რომ გადამექცე უძილობის ნერვიულ ჩვევად,
შეუხორცებლად მიგიჩვიო შეხორცებამდე.
ჩემი კუთხიდან
გალაქტიკაც დახაზული ჩანს.
თითქოს როგორი ადვილია განმარტოება,
როცა დაფაზე სამი ხაზი
უნდა გაავლო...
და არც კი იცი
თუ რომელი მხარეა შენი,
(თუმცა არასდროს მყვარებია გეომეტრია).
სამკუთხედს ვხატავ შენს ფეხებთან
ჩემივე სისხლით...
იცი, ის ცარციც გამითავდა
შენ რომ მაჩუქე.
ჩვენ კუთხეებად გავიშლებით ბასრ ფიგურაში
და გამოვიცნობ,
რომ მესამე კუთხე ჩემია.


პიანინო ანუ რიტუალი არიელისთვის

ჰერ C. M. Schröder,
იუდეველთა საიდუმლო უნდა მოგაფცქვნა შავი ტანიდან!
იქნებ რამდენი ათწლეულია
რაც ამ ცივ კედელს მიეჩვიე და
მეზობლების სიზმრებს ისმენ უცხო ენაზე.
მუნჯი კადრივით ყელში იგუბებ მათ წყვეტილ ბგერებს –
იოგებშორის.
ეს ერთადერთი პროტესტია,
ძვირფასო Schröder.
უმოძრაობამ ფორმა დაკარგა გზისპირა სახლში...
ეგ შენი ძვლები
წინადაცვეთილი მამაკაცის ნარჩენებია.
და მე კი, Schröder ,
ერთადერთი მოჩვენება ვარ შენს სიჩუმეში,
სადაც ფანჯრები ოდნავი სუნთქვით ტრანსფორმირდება.
გათენებისას მოდიან მკვდრები
და ფიჩხებივით ნაგროვებ დღეებს კართან გვიყრიან.
მე,
ერთადერთი შენი ფრაუ და მოჩვენება,
ძველი ტილოთი გწმენდ შიშებისგან ყოველ შაბათ დღეს,
თორემ ეს ხმებიც სადაცაა ჭერს დაბზარავენ.
მე მოგცემ ჩემს ხორცს,
ამ თმებს,
თხელ ძარღვებს...
მოირგე კანის ყველა უჯრედი,
თორემ შენს მხარეს დიდი ხანია
ერთფეროვნება მიეძალა ინფექციებად.
ჩაიდგი ხორხი, რომ იყვირო სისხლისდენამდე
და ქალაქები დაივიწყონ მაგისტრალებმა,
თითების მსგავსად რომ იშვერენ ჰაერში სახლებს,
ქვიანი ენით რომ ლოკავენ ახალ ეპოქას კარამელივით.
მოირგე ჩემი კიდურები!
და გზა,
რომელიც დატეხილია ოთხივე მხარეს,
ფეხისგულებზე უნდა აიკრა.
ჰერ C. M. Schröder,
ჩემთან დატოვე ეგ მტვრიანი, შავი წაღები!
დაბრუნებამდე გადაგინახავ.

ბრმების ქალაქი

ბრმების ქალაქში,
დედამიწის ბოლო განედზე,
სახლებს კაწრავენ მზის სხივები ჩასვენებისას.
ბრმების ქალაქში
ხორცგახდილი პურიტანები
ირეკლებიან თეთრ თვალებში... -
სიმახინჯეა.
მე და შენ წუხელ
ცეცხლს გავანდეთ ათივე მცნება
და გარინდულნი
სიყვარულის ცრუ აგონიით
ლოყებს ვითბობდით
მივიწყებულ მორალის კვამლზე,
ათაშანგივით რომ გადმომდე
ამაოება...
მე და შენ წუხელ
ნაგვით სავსე ბრმების ქალაქში
გვახრჩობდა ცოდვა საკუთარი სხეულებიდან,
ჩვენ ვიღუპებით,
რა ხანია შორსაა ღმერთი,
ვერ გადაგვარჩენს ინტელექტი,
ვერც რელიგია.
ბრმების ქალაქში,
ქაოტური დღეების ფსკერზე,
ახალ ბაბილონს ვაშენებდით
როგორც მონები,
წურბელებივით
გამოვწოვეთ ერთმანეთს სისხლი,
რომ გვეარსება უსინათლო ბრბოს სივრცეებში.
ღმერთი შორსაა
ამ მტვრიანი სარკმელებიდან...
და ვიძირებით გახლეჩილი ნავივით ზღვაში.
ბრმების ქალაქში
ერთადერთი რამე გვხიბლავდა, -
ნარინჯისფერი ნაკაწრები თეთრ შენობებზე,
სანამ ფერმკრთალი ვამპირები
იწყებდნენ ნადიმს,
სანამ კახპები
მეზღვაურებს მისცემდნენ სულებს.
მახსოვს,
ოდესღაც ჩამავალი სილუეტები
ბეღურებივით გვასხდებოდნენ
მშიერ ხელებზე.
ჩვენ ვიღუპებით
უსინათლო ბრბოს სივრცეებში,
დიდი ხანია
ვეღარ ვამჩნევთ წითელ ჰორიზონტს.
ბრმების ქალაქში,
დედამიწის ბოლო განედზე,
აღარასოდეს არ ჩაქრება
ელექტრო შუქი.
ღმერთი შორსაა,
ღმერთი შორსაა
და ისევ ბნელა...
ჩვენ ვიძირებით
უსინათლო ბრბოს სიბნელეში...
ბრმების ქალაქში
არასოდეს არ გათენდება...

შვილები

იმ თვეში, როცა
მამები მიდიან სამოგზაუროდ
და სპირიტიზმით ერთობიან ანგელოზები,
დედები ყიდიან ყველაზე უმცროს
შავთმიან შვილებს...
ასე სჩვევიათ მათ პლანეტაზე გენეტიკურად.
დაღრღნილ საშოში
დასისხლულ კედლებს არ ახსენდებათ
მოკუნტული უშნო ბავშვები,
რომლებიც გუშინ შავი ფანჯრიდან
თეთრ საპნის ბუშტებს უშვებდნენ ცაში.
მგონი ბუშტები ღრუბლებად იქცნენ
ან ღამის ჰაერს შეერივნენ სისხლჩაქცევებად .
იმ თვეში, როცა
მამები მიდიან სამოგზაუროდ
და სპირიტიზმით ერთობიან ანგელოზები,
დედები ყიდიან ყველაზე უმცროს
შავთმიან შვილებს...
მერე შვილები იზრდებიან
და სხვა შვილების მოკვლას იწყებენ.
ღრძილით წურავენ არტერიებს,
თბილი სიზმრები რომ ამოსწოვონ პირის მოსვრამდე,
არ დაეღვაროთ არცერთი გრამი...
მათ სიზმრის წვეთებს მარმელადის გემო აქვს ალბათ...
გაყიდულ ბავშვებს ხომ არასდროს არ გაუსინჯავთ
ტკბილეულობა...
და ჩასახვისას დედის მხრიდან დაკლებულ რკინას
სხვის დნმ-ში აღმოჩენილ სუნთქვით ივსებენ.
და საპნის ბუშტებს ღრუბლებისკენ აღარ უშვებენ
ჩამონგრეული სახლის ფანჯრიდან...
იმ თვეში, როცა
მამები მიდიან სამოგზაუროდ
და სპირიტიზმით ერთობიან ანგელოზები,
დედები კლავენ ყველაზე უმცროს
შავთმიან შვილებს...
ასე სჩვევიათ გენეტიკურად…

  Feb 3 2009, 11:20 AM
პოსტი #12

 მე გამოვთალე ორი ხის ჩიტი
და სველ ასვალტზე მოფანტული
ცისარტყელების ნარჩენებით ფრთხილად შევღებე.
ორი ხის ჩიტი
ფრენას ისწავლის
და თვის ბოლომდე იქნებ მოასწრონ
გამოფრენა დასავლეთისკენ...
ბავარიაში ახლა ალბათ ცა გაიცრიცა
და უძილობა აგიმჟავდა კლიმატის მსგავსად.
აქ კი წვიმაა...
ფრთებზე ნახევრად აქერცლილი საღებავები
შენი ქალაქის შემოდგომას მოგაგონებენ...
წითელი...
ნარინჯისფერი...
ყვითელი...
მწვანე...
ცისფერი...
ლურჯი...
იისფერი...
ნურავის ეტყვი, რომ სამშობლოში
ფოთოლცვენას შვიდი ფერი აქვს...
მოფრენილ ჩიტებს დაუყარე გზაზე ხორბალი.
როცა დათბება ტყე გაშენდება -
ჩემი და შენი.
და ეს ხორბალი ჩემი კანის ფერს მოგაგონებს.
ხის ორი ჩიტი ჩუმად გეტყვის,
რომ გავიზარდე
და სუიციდი ამეკვიატა...
მოგიყვებიან ზღაპრულ ამბებს,
ჩემგან ნაამბობს დაბადებისას.
მათი ზღაპრები
ჩვენი პატარა საიდუმლოა...
არავის უთხრა,
თორემ ჩიტები ვერ გაუძლებენ ამდენ სიმართლეს,
გაქვავდებიან და ალბათ ფრენაც დაავიწყდებათ.
არავის უთხრა,
რომ შენს ბალიშში გამოაზამთრე
ჩემი ხელებით გამოთლილი ხის ფრინველები...
მე ახლა თითქოს მათ ველოდები...
არ ბრუნდებიან...
ალბათ ფანჯარა დაორთქლილი აღარ გაუღე
და გაიყინენ...
მათთვის სიცივე ხომ არასდროს მისწავლებია?!
ვერ მოვასწარი...
და ვერ იცანი
ცისარტყელებით მოხატული ორი ხის ჩიტი,
შენი გულისთვის რომ გამოვთალე
ძველი ჭადრისგან...

მაია სარიშვილი

(სასტიკი პასუხი)

თქვენ მეუბნებოდით, რომ ამ ოთხიდან
ორი ბავშვი მაინც უნდა ჩამეძაღლებინა, 
მაგრამ ვერ ამოვარჩიე-რომელი...
და ამასობაში დაიზარდნენ.
თავის დაცვა უკვე კარგად შეუძლიათ.
ისე ადვილად ვეღარ დახოცავ...
ერთი რომ მყოლოდა,
ოთხივეჯერ მას ვაკოცებდი
და არავინ ეტყოდა, რომ დანარჩენები
იმ სამი კოცნისთვის დაიხოცნენ.
ვერ მოვიქეცი გონივრულად,
ვერ ამოვითხარე სტერილური თოხებით
შვილები-როგორც გლანდები-
და საქმე საბოდიშოდ გავიხადე,
რადგან სულ მეგონა, რომ
თუ დაგიჯერებდით,
მუცელი მაინც გამომეზრდებოდა
და მთელი ცხოვრება
ზუსტად იმდენი ბორცვი უნდა მეტარებინა,
რამდენ ბავშვსაც ტანში ჩავიკლავდი.
და ესენი კი იქნებოდნენ
ბევრად უფრო საშიშნი და მარადიულნი-
ჩემივე შვილების საფლავების ბორცვები.
თქვენ მეუბნებოდით, რომ ამ ოთხიდან
ორი ბავშვი მაინც უნდა ჩამეძაღლებინა,
მაგრამ ვერ ამოვარჩიე - რომელი,
და ამასობაში დაიზარდნენ,
ლოყებზე თითები მომაფინეს,
ალაპარაკდნენ...


 

(სიტყვა "სიყვარული")

ეგ სიტყვა - თოთო ბავშვივით მოგდებული კართან,
შენიცაა,ახლა შენ მიხედე.
მე ცოტა ხანი დავისვენებ.
ხოლო უმისოდ,აი,რა ხდება,ნახე:
გავრბივარ.
კაბა მითეთრდება,თმები მეზრდება,
ნოტებით სავსე პარკს ძირი ძვრება,
შემიძლია არ ავკრიფო,ისე გადავახტე.
გავრბივარ.
როგორ მაბერებდა ეგ სიტყვა თურმე.
თმით როგორ მიმათრევდა
შენს სახლში ყოველ საღამოს.
როგორ უბოდიშოდ მიბერავდა და მიჩუტავდა მუცელს.
როგორ მაშინებდა,უჩემოდ ვერ გაძლებო.
აი,არაფერიც არ მომივიდა..

ცოლი

ცოლი
მოწყვეტილი ყვავილივითა დგას
წყალწყალა ქმარში

ვეფერებოდი ...)

ვეფერებოდი ამ ხეთა ნერგებს ოდესღაც.
ახლა ცაში ჩაზრდილან


(ძველი კინო...)

ძველი კინო _
ადამიანების ჰერბარიუმი.

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები.
სხვაგვარად ჩაამწკრივა.
ბოლოებში ბავშვები დააყენა რითმებად
და წამოვიდა დემონსტრაცია,
როგორც შეშლილთა ლექსი.
მე კი ღიმილი,როგორც ნატკენი ფრთა,
ძირს მეთრევა და უხერხულია.
ვერ ავიკეცე.ვერ ვიმაგრებ.
ჩემს ღიმილზე ებიჯება სუყველას ფეხი -
ხალხმრავლობაში უარესია.
თურმე თავსხმაა.
ავიხედე - წვეთები გვანან პაწაწინა მეგაფონებს,
რომელთაც დავსდევ და სათითაოდ
ყოველ მათგანს ვუკითხავ ლექსებს.
ეს სიგიჟეა.ერთი წვეთიც არ დამრჩენია.
და მახსენდება ბლანტი სცენა
სავსე დარბაზში,
სადაც ავედი ზუსტად ისევე სულელურად,
როგორც ოდესღაც ბავშვობისას,
როდესაც დედა მიკვდებოდა
და მაგიდაზე შევდექი შიშით,
რომ ახლოდან გაეგონა ღმერთს ჩემი ლოცვა...

მამას

მე ვიცი,რაც გაყვირებს ძილში -
შანდლებზე წამოცმული გველები
ენებით გინათებენ ოთახს.
და მართლაც რა საშიშია ეგ მოგუგუნე სიბნელე -
ცბიერი შუქით დაგესლილი...
მე ვიცი,როგორ საპონივით ისვამ ღამღამობით
შენსავე გულს მთელს სხეულზე.
როგორ მონდომებით იცილებ ლაქებს
შენივე გულის ქაფით.
იქნებ,ამიტომაც,
დედა ყოველ ღამით გამოდის სიკვდილიდან
და ვარდებს გირგავს იმ ჩუსტებში,
შენ რომელშიც დილაობით ფეხებს აბიჯებ...
გთხოვ,მიაგენი ჩვენთან სახლში
ჩემს ბავშვობის ხმას.
ალბათ კანფეტების ყუთთან იქნება სადმე ახლოს.
და თუ მარმელადის გოშია აყეფდეს,
ან რამე ამდაგვარი,
ესე იგი, ჯადო ახსნილია...

როგორ იქნება ამ ზამთარს ჩემი საქმე?
ვთქვათ,რომც გავმდიდრდე,
დიდფანტელება თოვლს კი არ გამოვიწერ,
მოვიმარაგებ უპრობლემო არხეინ დღეებს,
ოთახებიდან გავაძევებ თავხედ თხუნელებს
და გულმოდგინედ იატაკის ღრმულებს შევავსებ.
წესიერ ნივთებს არ ავურევ წესიერ გზა-კვალს.
დამჯერე ხელი მტვერს აიღებს ხავერდის ნაჭრით.
არ შევადარებ საათის ხმას
ფეხშიშველა ბავშვების ტანტალს.
აღარასოდეს შევადარებ რამეს - რაიმეს...
მაგრამ ვაი თუ დამიძახა იმ ხიდმა ღამით! -
(მას ეშინია,რომ შეუძლია გადახტეს ქვემოთ)
თითებს მიფშვნიან ღონიერი მისი რკინები -
მოაჯირით რომ მეჭიდება
და აღარ მიშვებს...

ისევ ჩამქრალა თაფლი -
კაბის კალთით მიტანილი სახლში.
რუხი ფერი დაკრავს,ჩითის გემო
და ჯადოსავით შიშხინებს შიგ რაღაც.რა?
გახელილ თვალებს ვყოფ შიგ
და ასეც ვერაფერს ვხედავ.
არაფრით გამომდის ზეიმი,
კისკისების ალმებით დღეების მორთვა.
და ვერც ვერავისთან ვიტყვი,
რომ ყოველ ღამით
ნაჯახივით ვიქნევ საკუთარ თავს,
რაც შეიძლება სწრაფად რომ მოვჭრა
კიდევ ერთი
და ისევ რაღაცის ხათრით
მოთმენილი დღე...

წვეულებაზე მოდიან ტანსაცმელები,
რომელთაც ქვეშ ჰყავხართ თქვენ 
და მეშინია.
მოხალული თხილი
ათასი მიმართულებით მიექანება
და უჩინარდება ღრმა თეფშებიდან.
უთვალავი ენა.ფერად-ფერადი ტუჩები.
ყბების ქნევის სხვადასხვა რიტმი.
რა უცებ პატარავდება,
მალე კანფეტის ქაღალდშიც შემეძლება 
გავახვიო წარსული.
თქვენმა დღეებმა კი მოიფიქრეს
რაღაც ახალი გასართობი -
თანხმობის ნიშნად თავმოქანქარე ქალების გარდა,
ფირიდან ყველა სხვა კადრი რომ ამოჭრეს.
რა ევალება თანამედროვე სევდიანს?
რის მიხედვით შეარჩიეთ ქალები,
რომელთაც ყველაფერი ასწავლეთ?..

"სულ არ შეგეხები შენ -
მიწას, რომელიც ნამდვილად არსებობ
და არც გედავები.
უბრალოდ არსად ჩავვარდები,
თუ უგზოდ ვივლი, უტერფებოდ.
უბრალოდ სახლიც ყველგან მექნება,
თუ უგზოდ ვივლი, უტერფებოდ.
თუმცა თავსხმაა, ხელს არ ვუშვებ
დედამიწის არც ერთ, არც ერთ ეტლს,
აივნებზე, საძინებლებში და სკვერებში
რაც საბავშვო ეტლებია, ყველა ჩემია.
მხოლოდ აქა ვარ -
მიწის ზემოთ და ეტლებს ირგვლივ
ზეცას კი ვკარგავ - ის უძრავია,
რადგანაც წვიმის გვირისტები - შავი და გამძლე -
გადაატარეს სუყველა ჩიტზე
და ცოცხალი აღარცერთია..."


*
"წამების რიტმში დაიკეცა დღე წერილივით.
და ჩამობნელდა, რადგან კუბოში -
ხის კონვერტში ვარ მოქცეული
ყველაფრიანა, რასაც ვცრუობდი
და გზაში ვარ სადღაცისაკენ.
შენთან კი, ზემოთ,
ყველა მექანიზმი ხელუხლებველია.
მხოლოდ გუგულია ამოგლეჯილი დროიდან -
მოღრუბლული ციფერბლატიდან.
და აი, ხომ ამდენი ჩიტი ჩამოგკივის
მაღლიდან ათასგვარ საიდუმლოს,
დროს მაინც ვერც ერთი გეუბნება".

დათო ბარბაქაძე

საკუთარი თავის მიმართ
(დიდაქტიკური ლექსი)
შეგიძლია სტაბილურად კვდებოდე ყოველდღე
და წარსულს მიწაზე ანარცხებდე ბურთივით
ან მყიფე ფორმებივით,ასევე ყოველდღე,
მაგრამ უნდა შეგეძლოს,
არც ერთ შენს ასაკში,
ერთდროულად მიწაზეც იდგე და სწრაფცვალებად ნორმებსაც იცავდე.
შეგიძლია აღრმავებდე ურთიერთობებში გაჩენილ ბზარებს
და ეს საქმე უფრო გშველოდეს, ვიდრე ხსოვნაში დალექილი ურთიერთობები,
მაგრამ არ უნდა შეგეძლოს ცხოვრობდე ერთხელ და იმასაც ფიქრობდე,
რომ ერთ ადამიანს შეუძლია ჭკუიდან გადაცდეს ორჯერ ან მრავალჯერ.
შეგიძლია რაღაცას ებრძოდე და ბრძოლას მას მერე უფრო განაგრძობდე,
როცა აღმოაჩენ, რომ ეს შენი ბრძოლა ვიღაცეებს საგანგაშოდ ახარებთ, აწყობთ,
მაგრამ არ უნდა შეგეძლოს, ცხოვრობდე ერთხელ და იმასაც ფიქრობდე,
რომ ერთგულებამ შეიძლება იყვავილოს ორჯერ ან მრავალჯერ.
შეგიძია ზურგში სწვდე შენს თავს და აჩქარებით შეაგდო სიზმარში,
რომელმაც ვერ უნდა განმარტოს ცხოვრება,
ვერ უნდა დაიცვას უპატრონო შენი მიგნებები იმათგან–გაბოროტებული ხალხისგან,
მაგრამ არ უნდა შეგეძლოს ცხოვრობდე ერთხელ და იმასაც ფიქრობდე,
რომ ერთი კაცის ცხოვრებაში სიყვარული შეიძლება არსებობდეს ორჯერ ან მრავალჯერ.
შეგიძლია ამტკიცო ყოველდღე, რომ რაც აქ ხდება,
ის ხდება ყველგან,
რომ ყველა ადგილი, რომელსაც შევეხეთ, ღმერთისგან მიტოვებულია,
მაგრამ არ უდნა შეგეძლოს, ცხოვრობდე ერთხელ და იმასაც ფიქრობდე,
რომ შეიძლება რამდენჯერაც მოგინდება, შეიცნო იმდენჯერ.
შეგიძლია ახვიდე ქვეყნად ყველაზე მაღალი სახლის სახურავზე,
უყურო მიწას და ხედავდე არაფერს, სავსებით არაფერს,
მაგრამ არ უნდა შეგეძლოს, ცხოვრობდე ერთხელ და იმასაც ფიქრობდე,
რომ შეიძლება კვდებოდე არა დღეს, კვდებოდე არა დღეს.
მე მინდა გირჩიო: აღიარე ძვირფასი წარსული.
აღიარე რაც უკვე დაკარგე.
ყველას წინაშე აღიარე ვინც ამას მოითხოვს.
დავიწყებისკენ გაქანებული შენი თავი აუწყე ყველაფერს,
რაც გამშვიდებს და შემპარავად გაიძულებს იყო ისეთი,
როგორიცაა ყველა, ვინც ცვალებად ნორმებს აღიარებს.
შეგიძლია უნუგეშო, მყიფე ფორმებივით კვდებოდე ყოველდღე,
მაგრამ იმ ერთხელ, როცა დრო მოგივა, მართლა უდნა მოკვდე.
შეგიძლია უყურებდე ბედნიერ და უბედურ სახეებს და ხედავდე არაფერს, სავსებით არაფერს,
მაგრამ როცა ვიღაც მოდის და შენს წინაშე რაღაცას ივიწყებს,
დაღლილ და ხსოვნას შეტოვებულ ურთიერთობებში უნდა კითხულობდე მხოლოდ შენს ყველაფერს
გაზაფხული
ინგებორგ ბახმანს
გუშინ წითელი ამინდი იყო.
შენ იცი, რას ნიშნავს,რომ მზე ჩავიდა და ქალაქში წითელი ამინდი იყო.
შეხედე, როგორ კივის და წვალობს ქარიშხალი,
რომელსაც ზამთარი დაუკარგავს, დაუკარგავს თოვლი, ხეები,
და იცის, რომ ვეღარ დაეწევა.
შეხედე, როგორ კივის და წვალობს, _ ადამიანივით,
რომელმაც ვერ ნახა გასაღები თავისი სახლის.
შენ იცი, კუდში ტრიალი სასტიკია:
როგორც ჩანს, ხმაურიც თავიდან დალაგდება,
_ ყველა სახლის მყუდრო ბინადარი,
ძაღლებს სანაპიროსკენ არავინ გარეკავს,
კარსაც არავინ შემოგვიღებს.
შენ იცი, სასწაულებს ჩაიდენს ეს დრო.
მოქალაქეები ერთმანეთს ეხეთქებიან
და მძიმე წარსულზე ფიქრი სერავს მათ სახეებს,
უბედობამ შემოუარა ქალაქს ცეკვა-ცეკვით
და გადაწყვიტა, რომ ქარიშხალი ვერ გავა ქალაქიდან;
ფოლადის სალტედ იქცა მისი ნაკვალევი,
მის სიტყვებს ფოლადის გემო დაკრავთ.
არადა, ტიბეტი უკვე იყო,
უკვე მოძრაობდა, როგორც დრო, როგორც თევზი.
შეხედე: ნუთუ ამ მამაკაცებიან ქალაქში აღარ აცივდება?
ნუთუ სამუდამოდ წავიდა ზამთარი
და კედლები ურყევად, უსაფუძვლოდ დგანან?
ნუთუ კითხვები მხოლოდ პასუხებს გაეცემათ?
სასტუმროებს ტოვებენ დიდი, ციური დათვები და სასტუმროები ცარიელდებიან,
მინდვრებს ტოვებენ დაკლული ხბოები
და მინდვრებიც ცარიელდებიან,
სადღაც ზარივით გაისმის ცეცხლის ხმა
და ჭადრაკის დაფაზე წაქცეულ ფიგურებს წითელი დღე მსჭვალავთ.
სასწაულებს ჩაიდენს ის დროც, ხვალ რომ დადგება.
შენ იცი, წყლის ერთ წვეთში მოცემულია ჩვენი სახე,
ჩვენი მძიმე და უიღბლო წარსული,
ჩვენი საერთო საცხოვრებლის გრძელი დერეფანი,
ასობით წითელ ამინდს შეტოვებული გულისცემა.
მაგრამ შეხედე, ეს არ იქნება: ქარიშხალი ზამთარს დაუბრუნდეს,
მერყევი ხებით, თოვლით, რბილი და საშიში სახურავებით,
იგი შორსაა, ვისთვის _ შეყვარებულის ბაფთასავით,
ვისთვის _ მკერდივით,
ვისთვის _ ბარათივით.