მამები

მამები

1.როცა სულ რაღაც ოციოდ წუთით აგვიანებდა ფოსტალიონი ახალთახალი პრესის მოტანას,

ისინი ბრაზობდნენ.

ისინი გულს დებდნენ დროებით გამწვანებულ ცისფერ ეკრანებში და ხტოდნენ,

ხტოდნენ ჭეშმარიტი სიხარულით,

როცა მშობლიური საფეხბურთო კლუბის ფორვარდი ამ გულს მეტოქის კარში ათავსებდა.

ზამთრის დილაობით ისინი ქოქავდნენ გათოშილ მანქანებს და მოტორის გახურებამდე მოთმინებით აბოლებდნენ პირველ ღერ კოსმოსს,

ზაფხულობით კი იმავე მანქანებს საბარგულებს ადგამდნენ თავზე და ძვირფას ცოლ–შვილს არიდებდნენ დახრუკულ ქალაქს.

ისინი ტკბილად მეგობრობდნენ ტკბილ მეგობრებთან და სუფრის თავში ამაყად მსხდომნი, იმავდროულად ღირსეულად ისხდნენ ხელფასზე.

ისინი აწყობდნენ ლამაზ საღამოებს.

ისინი აწყობდნენ ძნელზე ძნელ საქმეებს.

ისინი აწყობდნენ მზრუნველ ხელისგულებს საყვარელი შვილების მხრებზე და აწყობდნენ, უსასრულოდ აწყობდნენ გეგმებს.

მაგრამ ხორცი, ამ გეგმებს რომ უნდა შეესხა, გამოდგა მოწამლული –საწყალი მამები!

საწყალი მამები,

რომელთაც ეყოთ თავხედობა დარჩენილიყვნენ ისეთებად, როგორებადაც თავისთავი წარმოედგინათ,

და როცა ირგვლივ ყველაფერი შეცვლილია,

ისინი, ისევ ისეთები, ყანყალებენ ავტობუსებში, რომლებსაც შეუცვალეს ნომრები;

ჭუჭყიანი მინებიდან გაჰყურებენ ქუჩებს, რომლებსაც შეუცვალეს სახელები;

იხდიან მგზავრობის საფასურს – ფულს, რომელსაც შეუცვალეს ფორმა და ფერი და სამსახურებში,

რომლებსაც სახეები (კერძოდ, პროფილები) შეუცვალეს,

მთელ თავის მუშა–ენერგიას დროის კვლას ახმარენ,

რომელსაც, ზღაპრული ურჩხულივით, ახალ–ახალი თავები ამოსდის მოჭრილთა ნაცვლად და რომელმა,
მამების გარდა, არაფრის შეცვლა არ დაიზარა.

და ახლა, როცა ყველაფერი შეცვლილია,
ისინი, ისევ ისეთები, როგორც წლების წინ,
და კიდევ უფრო ისეთები, ვიდრე წლების წინ,
ჯიბეებში ხელებჩაწყობილნი, სახლებისაკენ მოაბიჯებენ,
ისევ იმგვარად ჩაცმულები, როგორც მაშინ – წლების წინ,
იმდროინდელი შარვლებით და სვიტრებით და ფეხსაცმელებით,
რომლებიც ისეთი გამძლენი გამოდგნენ, თითქოს პლასტმასის მანეკენებს ცმოდეთ ამდენხანს და არა იმათ მძიმე სხეულებს.
მოაბიჯებენ სახლებისკენ ჩვენი მამები,
სხვადასხვაგვარი სახლებისკენ, სხვადასხვაგვარი ნაბიჯებით,
და საერთოდაც – სხვადასხვაგვარები,
და მხოლოდ მზერა, მზერა დასჩემდათ ბოლო დროს საერთო,
როგორც ცხოველებს, სხვადასხვა ჯიშის და ზომის და ღირსების ცხოველებს ჩვევიათ,
როცა პირველად მოხვდებიან ზოოპარკში, ვიდრე გალიებს მზერას შეაჩვევენ;
როცა ვეფხვსაც და კურდღელსაც, გველსაც, თუთიყუშსაც, ერთნაირად უელმდებათ გამოხედვა
და ერთნაირად ეშინია ვეფხვსაც, კურდღელსაც...
და როგორც ისინი ვერ აღიქვამენ გალიის გისოსებს,
ისე მამებიც, ჩვენი მამებიც, ყველაფერს ხსნიან სიზმრის ლოგიკით და ასე,
მშვიდად, თითქმის ამაყად, ნიშნისმოგებით მოელიან გამოღვიძებას.
მაგრამ სიზმრისთვის სულერთია,
მამაპაპური ძილისათვის მოემზადე თუ მხოლოდ თვალის მოტყუება მოიწადინე,
მისთვის მთავარია, უბრალოდ, გეძინოს
და რაკი დაიწყო, გრძელდება სიზმარი,და არც ის ადარდებს,
თუ მომართული მაღვიძარა სადაცაა აწკრიალდება.
და წვანან მამები, სიბნელეში, პირით – კედლისკენ,ჩამშვიდებულები – ფხიზელი ძილის წინ,
და ვეღარ ბედავენ იფიქრონ წარსულზე,რომელიც ასე, ძილისწინობით,
წაღმა–უკუღმა იმდენჯერ ფურცლეს, რომ გაეცრიცა ყოველი გვერდი და არაფერი თითქმის აღარ ჩანს –
ერთი წაკითხვა დარჩა მხოლოდ, ერთი მოყოლა,
ოღონდ ის ერთი – მათ აღარ ეკუთვნის,
ოღონდ ის ერთი – უნდა შეინახონ:
შვილიშვილებისთვის, და იმ მომავლისთვის, რომელიც, წარსულის არ იყოს, აღარ ჩანს.
და წვანან მამები, სიბნელეში, პირით – კედლისკენ,
რომელსაც უკვე, რახანია, რაც ყურები ჩამოახიეს
და თქვან – რაც უნდათ,
ვინც უნდათ – აგინონ,
ამოანთხიონ მთელი ბოღმა – აღარა აქვთ კედლებს ყურები!
მაგრამ არა, ისევ ჩუმად წვანან მამები,
პირით კედლისკენ, სიბნელეში, გატრუნულები,
და ვეღარ ბედავენ იფიქრონ წარსულზე,როცა მათი საქმეები, სურვილები, საზრუნავები
შეუფერხებლად მოძრაობდნენ საათის ისრის მიმართულებით
და როგორც ვალმოხდილი დეკორაციები, სპექტაკლის შემდეგ, სცენის სიღმისკენ –საწოლებისკენ ისე მშვიდად მიირწეოდნენ;
როცა იწვნენ, სიჩუმეში, პირით – ხვალისკენ
და კალენდარული ძილით იძინებდნენ.
მაგრამ ახლა, როცა ყველაფერი შეცვლილია,
როცა უკვე ყველაფერი იმდენად შეცლილია, რომ ხსოვნამ შეიძინა ახალი თვისება – თვითირონია,
როცა დროის და ფულის კურსი ერთმანეთს დაემთხვა,
როცა მრავალჭირნახულმა სამშობლომ მეიმდენე გასაჭირი გადაიტანა,
რომ გადატანითი მნიშვნელობა შეიძინა სიტყვა „სამშობლომ“,
როცა საეჭვოდ დაჭკვიანდნენ ზოგიერთები, რამაც გაზარდა უეჭველი გიჟების რიცხვი,
როცა ყველამ და ყველაფერმა დაიკავა თავისი ადგილი,
რომელიც სხვისი იყო და როცა ყოველგვარი წარსული, განსაკუთრებით – უზრუნველი, საბოლოოდ ჩამოყალიბდა, როგორც დროის მეეექვსე გრძნობა,
ვხედავთ ჩვენ მათ, ჩვენს მამებს, რომელთაც ეყოთ თავხედობა დარჩენილიყვნენ ისეთებად, როგორებადაც თავისთავი წარმოედგინათ, და უპასუხოდ გადაყლაპეს ყველა საყვედური, რომელიც ვუთხარით,
ხოლო ჩვენ ვუთხარით,რომ თურმე ერის საკეთილდღეოდ შუბლით კედლები უნდა ენგრიათ,
რომ თურმე მუხლზე დაცემულებს უნდა ეხეხათ ეკლესიები,
რომ თურმე უნდა ყოფილიყვნენ მღაღადებელნი წალკოტსა შინა
და თანაც ჩვენთვის,
თუკი ჩვენი დროც დარჩებოდათ, ჯანსაღი სექსის საფუძვლებზეც უნდა ეამბნათ,
და კიდევ ბევრი სისაძაგლე როცა ვუთხარით, მათ რატომრაც ითაკილეს შეპასუხება
და ახლა, როცა უკვე ყველაფერი უნუგეშოდ შეცვლილია,
როცა უგზოუკვლოდ გადაიკარგნენ ფოსტალიონები თავთავიანთი გაზეთებით,
როცა დაუდგენელ ვითარებაში აორთქლდა მშობლიური საფეხბურთო კლუბი თავისი ფორვარდით,
როცა გაყიდული მანქანის მოსაგონებლად შემორჩნენ მხოლოდ ჟანგიანი საბარგულები,
როცა დახლებიდან უგზოუკვლოდ დაიკარგა თამბაქო კოსმოსი
და როცა ტკბილი მეგობრებიც მიმოფანტა მწარე ცხოვრებამ –დაიჩაგრნენ,
დაიჩაგრნენ ჩვენი მამები,
და დაიჩაგრნენ, რადგან იყვნენ ჩვენი მამები,
ჩვენი მამები – და არა ნავთობის,
ჩვენი – და არა თამბაქოს მამები,
და არა ტრიბუნის,
და არა ეკრანის,
და არა ომის და ტურიზმის მამები;
რადგან არასდროს უცხოვრიათ პრესის ფურცლებზე,
ხალხის გულებში,
ქვის ობელისკებზე,
არამედ ცხოვრობდნენ, უბრალოდ, სახლებში,
ჩვენს მყუდრო სახლებში –საწყალი მამები.

2.
და ცოცხლობს იმედი, როგორც გადაბრუნებული ხოჭო,
რომელიც ვერ ხვდება, რომ არის ასეთი – გადაბრუნებული,
და გამწარებით იქნევს ფეხებს: უაზროდ, ჰაერში.
და ენაცვლებიან ერთმანეთს დღეები, როგორც გასაფერადებელი რვეულის ფურცლები,
და დგანან მამები – ოთახებში, ქუჩებში, ტრანსპორტში,
და როგორც ჯიუტი ბავშვები, ჯიუტად იცდიან,როდის გამოჩნდება სადღაც მიკარგული, სადღაც უადგილოდ დადებული,
რაღაცის უკან ჩავარდნილიფერადი ფანქრები.



* * *მიმღერე შენი უკუღმართი იავნანა,შვების სიმღერა მათთვის,
ვინც მხოლოდ დილისპირზე ბრუნდება სახლში
და ვიდრე ღამე მზის სხივებით არ აიმღვრევა -
ვერ შელევია მის წმინდა და სევდიან ნახშირს.
ვინც უკეთესი ვერაფერი ვერ შეძლო, ვიდრე
ღამის ხიდიდან ჯოჯოხეთში ვარდნაა; და ვინც
მზის პირველ სხივებს, როგორც ფილმის მოსაწყენ ტიტრებს,ისე აჰყურებს.
ვისაც სძულს და ვერა თმობს მაინც
თუნდაც ერთ წარსულს, უმაჯინჯესს. ჰოდა მიმღერე
შენი ხმამწარე იავნანა - მათთვის, ვინც ღმერთზე
მხოლოდ ის იცის, რომ ახლოა, და ვერ იყენებს
მისკენ მიმავალ ვერცერთ რწმენას, არადა ეძებს.
მიმღერე შენი იავნანა, მიმღერე შენი
კანონგარეშე იავნანა მათთვის, ვინც ახლა
ღამენათევი და ნათრევი მიიწევს ქშენით
ცივი სახლისაკენ; იმისაკენ, რასაც ჯერ სახლად
ნათლავს და სჯერა, რომ იქ მაინც დახვდება სითბო,
რომელიც თუნდაც მხოლოდ სხეულს ჭირდება ჯერაც;
სჯერა, რომ სიკვდილს და სიყვარულს რაც უფრო ითმენ,
მით უფრო მშვიდად დაიძინებ. რატომღაც სჯერა.
(იმღერე მისთვის, ვინც თავისი ნახა საფლავი
და თითქმის გული აუჩუყა წარწერამ ნიშში.
სახლებს ანგრევენ, ზღვებს აშრობენ, ტყეებს კაფავენ,
მან კი ვერაფრით მოიკვეთა სიკვდილის შიში.)
მიმღერე შენი იავნანა, შვების სიმღერა
მისთვის, ვინც ლიფტის წითელ ღილაკს დილითღა აჭერს
და მერე სამჯერ წარმოიდგენს, როგორ იღება
ლიფტის კარი დ ვიღაც როგორ დაახლის სამჯერ
სახეში ტყვიას.
ვინც საკუთარ გასისხლულ სახეს
და აყმუვლებულ ჭირისუფალ ძაღლებსღა ფიქრობს,
როცა კანკალით დილისპირზე სახლის კარს აღებს
და გაუხდელად მიეგდება; და რათა იკლოს
ძილგამძლე ფიქრმა, ყვავილს ხატავს ბალიშზე თითითან წარმოიდგენს,
რომ დალია აბი საძილე,
ან თავზე საბანს წაიფარებს, ან კიდევ ითვლის,
ან ცდილობს, თავი მოუყაროს ლექსის ნაწილებს
და გრძნობს, რომ სისხლი თვალებიდან აღარ იღვრება.
აღარც ცრემლები. მხოლოდ შიში, დაღლა და შიში.
მიმღერე შენი უკუღმართი იავნანა, შვების სიმღერა
მათთვის, ვინც მხოლოდ დილისპირზე ეფლობა ძილში

-სად დევს ჩემი გაყვითლებული ადამიანებით სავსე ალბომი ?
-მტვრისგან დაჭმული შენი დღეებით გამოტენილი კარადის ბოლო თაროზე.
-უსწორმასწოროდ დაკიდებული გახუნებული მოგონებებიც გასასწორებელია,ცუდად მხვდება თვალში და ნერვებს მიშლის...
-ეგრე ვადაგასული ემოციებიც გადასაყრელია და შენ განწყობებზეც ჩამოსაწმენდია აბლაბუდებიც ...
-ორ-სამ დღეში კარს გამოვიკტავ და წავალ ...ჯანდაბამდე გზა ქონია ყველაფერს...
- როცა ძალიან დიდი დრო გავა მას შემდეგ რაც საკუთარი თავიდან გამოხვალ და ათას ერთმანეთის გადამკვეთ გზაზე დაიწყებ სიარულს, აუცილებლად მოგენატრება შენი მშვიდი თავი, მყუდრო განწყობა, კეთილბოლოიანი ამბების მოსმენა და მონატრებისგან დაგავიწყდება მუხტი, რომელმაც საკუთარი თავიდან გამოგიყვანა, და ის ამბები, რაც კეთილ ბოლომდე ხდებოდა შენს გამოსაკვებად მოხარშულ მონაყოლებში და შენი თავისკენ მიმავალ გზას დაადგები… გზაში ერთხელ მაინც რო გეფიქრა იმაზე, რომ შენ დატოვებულ ,,შენში’’ რაღაცეები შეცვლილი და გადაადგილებული დაგხვდებოდა, ალბათ ასე ძალიან არ გემოულოდნელობებოდა ძველი ჩვევები დაბერებული მეზობლებივით რომ ვერ გიცნობენ და ყველა შენი მეგობარი უკვე ჩამოყალიბებულია და შენსავით გადახლართულ გზებსე კი არა, ათასი გათვლითა და აწონით დაგებულ,ათასი მათნაირის გატკეპნილ გზაზე დგას... -ხო,მაგრამ მე არ მქონდა უფრო კომფორტული მე,რომ იქ წავსულიყავი,მომწყინდა სხვებში ცხოვრება,ჩემ საკუთარ მეში მინდოდა დაჯდომა და დასვენება....
.................
უკომფორტულმეო პაციენტმა თავისი არაკომფორტული ,,მე\'\' კომფორტული ,,მეს\'\' აუშენებლად დაკარგა...
...............
ახლა მეორე პაციენტი ოცნებობს მეზე,რომლის შემოსასვლელშიც იქნება აბრა წარწერით: შემოსასვლელში დატოვეთ სახელები,გვარები, სოციალური სტატუსები და მდგომარეობები,მორალურ-მოქალაქეობრივ-სამსახურებრივი მოვალეობები და გარემოებებით გამოწვეული ახლობელ-მეგობრები...გამოაღეთ საკუთარი თავები, ჩამოხსენით საკიდებიდან ფერები და ემოციები...ჩაიცვით ისინი და ნუ იფიქრებთ გიხდებათ თუ არა... აქ ყველა თანასწორია მზის,მუსიკისა და ერთმანეთის მიმართ... მოკალათდით მოხერხებულად და მიირთვით სიმშვიდე და ცვლილებები საკუთარი თავებიდან...
პაციენტებზე საუბრისას ექიმები შენიშნავენ რომ არ არსებობს არანაირი მე და თქვენ,ისევე როგორც არ არსებობენ პაიენტები და რეალობა,სადაც ისინი შეძლებდნენ არსებობას. ეს ყველაფერი სუბიექტური შეგრძნებებისა და დამოკიდებულებების ნაყოფია,რომლებიც თავისი მხრივ არ არსებობენ და ყველანაირი სუბიექტივიზმი,რომელიც გვაიძულებს ერთმანეთის ყოლასა და ერთმანეთთან დამაკავშირებელი დამოკიდებულებებისა და გრძნობების ქონას,აზრს კარგავს სწორედ თავისი და თავისი ასრებობისთვის საჭირო გარემოს არარსებობის გამო...
............................
არაკომფორტულმეიანი პაციენტი სიცოცხლის ბოლო დღეებში დაჟინებით ითხოვდა ბაბიამისის მოქსოვილ ჭრელ,ორნამენტებიან წინდებს.როგორც თვითონ ამბობდა,სხვას არაფერს შეეძლო მისი გაყინული ფეხების გათბობა.
...........
ასაშენებელმეიანი პაციენტი იხსენებდა იმ გზას,სადაც შუქნიშნის ნაცვლად ცისარტყელა იდგა და რომელზეც ვერ გადავიდა,იმიტო რო შვიდივე ფერი ერთად ენთო,იმან კი არც ერთის მნიშვნელობა არ იცოდა;და ვერ იხსენებდა ადამიანს,რომელიც გზის იქით იდგა და რომელიც არ უნახავს, იმ უბრალო მიზეზის გამო რომ გზაზე ვერ გადავიდა.
...........
ექიმები ვერ იხსენებდნენ ვერაფერს,იმიტომ რომ ყველაფერი,რისი გახსენებაც მათ შეეძლოთ არ არსებობდა,ზუსტად ისე,როგორც თავად ექიმები
პ.ს.მე უფრო და უფრო ხშირად ვიხსენებ პაპაჩემის სიკვდილის წინა ზაფხულს,როცა ერთად ვუსმენდით ბითლზებს და კიდე ფსიქიატრულს,მეზობელ ქუჩაზე რო მდებარეობდა და რომლის პაციენტებსაც წითელი პომადების,უყველაფრო თვალების და სასტიკი ისტორიების მთელი გუდა დაქონდა ჩემი ბავშვობის ქალაქში...

გაზაფხულობით ყვითელ ყვავილებიან მინდორზე ვცხოვრობ
ადვილია ჩემი პოვნა,
ერთადერთი ვარ რომელიც არ ფრინავს...
საათი არ მაქვს,
37ე გათენებამდე დაგელოდები...


მამლებს დავხოცავ,
ვერ ავიტან მესამე დაყივლებამდე სამჯერ უარყოფილ საკუთარ თავს....

წარმოსახვების გზაჯვარედინზე,სამხრეთ კუთხეში მირაჟებს ვყიდი,
სამი დღის საყოფს ერთ კარგად მოყოლილ ამბავზე,
ამბებს ბოქლომიან ძველ სკივრში ვკეტავ და
შობის წინა საღამომდე აღარ ვიხსენებ,
შობას კი ფერად განწყობებში ვფუთავ და უშობაო ბავშვებს ვუგზავნი...

ჩრდილებს ვიხატავ,
სურვილებს სიზმრებში ვგზავნი,
სარკის მaგივრად საკუთარ თავში ვიხედები
(ვიხედები და არ ვიკეტები!)
იქ ბევრ ხალხს ვპოულობ და
გაურკვევლობა და შიში წრეს კრავენ...

სიზმრებს მოგპარავ,
ჩემსას გაჩუქებ,
სახლს არ ავაგებ,
შენში ვიცხოვრებ
ჰორიზონტამდე ღიმილით ვივლი...

დანაშაულის გრძნობის გარეშე მზეზთან დავწვები.
გაღვიძებისას გვერდზე დაგხვდები...


ალუჩა გიყვარს?

გაგა ნახუცრიშვილი

კითხვები
ნუ მაძლევ კითხვებს.
უპასუხოდ
დავტოვე ყველა...
ნუ მაძლევ კითხვებს,
მე ვუყურებ 
ხეებს და ჩიტებს.
შევიგრძნობ, ვცხოვრობ,
ნუ დამიტოვებ
მხოლოდ კითხვებს
შენს სამახსოვროდ.
შენ ჩემთან დარჩი,
მანუგეშე,
რომ არ ვარ მხდალი!..
მთელი მსოფლიო,
ეს მსოფლიო
უჩემოდ ლაჩრობს.
შენ ჩემთან დარჩი,
გამისწორე
ცოტახნით თვალი,
დარჩი, გთხოვ, დარჩი,
ლეგენდისთვის
ნუ მწირავ მარტოს!...

ქალები 
ქალები იცვლიდნენ თმის ფერს
და ბავშვის გაჩენას ნატრობდნენ,
პრინცებზე ხედავდნენ სიზმრებს,
დღისით კი არაფერს ამბობდნენ.

ქალები იცვლიდნენ თმის ფერს,
დღიურში ყვავილებს ახმობდნენ,
ეტრფოდნენ ლექსებს თუ ცის ფერს,
უბრალოდ, თავის თავს ართობდნენ.

შუქნიშანი
უკვე მოგონება მივეც ანათემას,
უკვე დავივიწყე შენი სუსტი ტანი.
ღამის მარტოობას ისევ ანათებდა
ქუჩის მოწყენილი, სველი შუქნიშანი.

დავთმე სიყვარული, მაინც არ მეძინა,
თითქოს მომყვებოდნენ ძველი აკორდები.
მერე ჩემს გრძნობებზე ცივად გამეცინა,
მივხვდი, აღარასდროს აღარ გავლოთდები.

ქუჩა სიბნელეში, თითქოს ნახაზია,
როგორ იცვლებიან სახლთა ფიგურები,
ყოფნა უშენოდაც ისე ლამაზია,
შენკენ, დამიჯერე, აღარ ვიყურები.

უცნაური ზამთარი
უცნაურია,
ჩუმად მიდის შენი ზამთარი,
ვიღაც ამთქნარებს ბიბლიასთან - უცნაურ წიგნთან;
უცნაურია,
ცხოვრებას რომ ისე ამთავრებ,
სულ ყველაფერის ხელახალი დაწყება გინდა.
უცნაურია,
რატომ კვდება თავად ავდარიც
და ვერა ხვდები, რას დაარქვეს იმედი ყოვლის.
უცნაურია, 
ისე მიდის შენი ზამთარი,
ერთხელაც კი ვერ შეიგრძენი სიწმინდე თოვლის.

[უძლური სინათლის ქალაქი]
უძლური სინათლის ქალაქი
ქუჩები უფერო ფერის,
სულ ყველა სულ ყველას ძმაკაცი,
სულ ყველა სულ ყველას მტერი.

იქ, სადაც არ ხდება სიახლე,
არავის არა აქვს ბედი.
იქ სადაც იციან სიმართლე,
მაგრამ არ იციან მეტი.

იქ, სადაც ცვლილების სურვილი,
არავინ გაივლო თავში,
არა აქვთ სიცოცხლის წყურვილი,
მაგრამ აქვთ სამოთხის საშვი.

და თითქოს ჩრდილები დადიან,
უაზრო წრეწირებს ჰკრავენ,
იქ, სადაც არაფერს სჩადიან,
უბრალოდ ცხოვრებას ჰკლავენ,

იქ, სადაც თენდება არასდროს,
ღამეში ეძებენ გროშებს,
ჰაერი მაინც არ ჩარაზოთ,
ჰაერი, ჰაერი დროზე!

შეხვედრა
თუ ზღვების იქით ისევ ზღვა არის,
თუ კატა მზეზე მზეს აშტერდება,
მაშინ ვინ იტყვის: აბა რა არის,
ან განშორება, ანდა შეხვედრა.

გამოდით გარეთ
ქალია ალბათ, ქალია ზღვარი
და მარტოობა - უზღვრობა უფრო,
ეს ყველაფერი ან მართლა არის,
ან მოვიგონეთ, რომ დავეუფლოთ.
გამოვიარეთ რამდენი კარი,
რამდენი ხვრელი, ძველი წიგნები.
ტალღა ზღვის არის - ხმა, საუბარი,
სიჩუმე კიდევ - თეთრი მინდვრები.
ნეტავი რისი თქმა უნდათ ზარებს,
რომ რეკენ ასე, ასე დილიდან,
ალბათ, ამბობენ, გამოდით გარეთ,
თქვენი ჩარჩოდან, თქვენი ბინიდან.
გამოდით გარეთ, წაშალეთ ზღვარი,
იპოვეთ ქალი, ბგერა და ფერი,
ეს ყველაფერი ან მართლა არის,
ან ფერადდება სულ არაფერი.

გამგზავრება და მოლოდინი
მეგობრებთან არ დალია გრამი,
მოენატრა მარტოობის წამი,
კარი გახსნა, დაიხურა ქუდი,
იყო დილის ოთხის ათი წუთი.
გამგზავრება დაისახა მიზნად,
უცებ თავის ნაბიჯს გაემიჯნა;
მიაკითხა მატარებლის სადგურს,
წასვლა უნდა, რადგან წასვლა არ სურს;
ის ყოველთვის უწოდებდა პროტესტს
სასაცილოდ შექმნილ ავტოპორტრეტს.
დაინახა მატარებლის თვლები,
შეიყვარა ცარიელი გზები.
გზაში შუბლი მიაბჯინა მინას,
როცა წვრილი წამოვიდა წვიმა.
მოგონება შეეხიზნა ლოდინს,
იხსენებდა ის ცარიელ ლოგინს.
გაიხსენა ძველი, მყუდრო ბინა,
შეიყვარა, მერე მოიწყინა.
დაბრუნებას ვერ დაარქმევს სახელს
თვლემს და თვალებს უცაბედად ახელს.
გააწვალებს დაბრუნების ჟინი,
მერე ისევ გზა და მოლოდინი.

მაწანწალა
სახლების სიჩუმეს ნაბიჯის ხმა მოშლის,
მკრთალი ლამპიონი, სველი ქვაფენილი,
იყო სიყვარული, დაკარგული დროში,
ქუჩა, ჩრდილებით და ფოთლით დაფენილი.
მაწანწალას კვალი მიდიოდა ცისკენ,
სადაც მთავრდებოდა მიწის ცრუ სიმხდალე,
მას უყვარდა ქალი და არ იყო მისკენ,
არც ოცნების შუქი და აღარც იღბალი.
ის ხედავდა სიზმრებს, ხშირს და აბდაუბდას,
და, როცა ფხიზლობდა, თითქოს მკითხაობდა,
თუმცა ქარტეხილებს უკვე გადაურჩა,
მაინც არ ამხელდა თავის ვინაობას.
იგრძნო, სხვა ჟამია, მაგრამ ესეც წავა,
ხალხიც შეიცვლება მოდის სიმრავლეში
და აღარ ისურვა, ისევ ემოძრავა,
ჩვენი დედამიწის სიბრტყე-სიმრგვალეში.
ვეღარ აიტანა ერთ ადგილას მარში,
სულ არ დაეძებდა ჩივილს, საყვედურებს,
რადგან მიდიოდა, მაღლა, შუაცაში,
მიდიოდა, ჰქმნიდა ახალ საფეხურებს.

მოჩვენებები
სხეული გაქრა. სხვა დროა უკვე.
სილუეტს აღარ სჯერა ვნებების.
აღარც სიბრტყეა და აღარც კუთხე.
მოჩვენებები. მოჩვენებები.

აღარც შიმშილი. აღარც წყურვილი.
აღარც ავდარი და აღარც დარი.
არც სიყვარული. არც სიძულვილი.
აღარც მზე. აღარც გიჟური ქარი.

აღარც სიცოცხლე. აღარც სიკვდილი.
არც დრო. არც საქმე. აღარც სიჩქარე.
აღარც წუწუნი. აღარც სიცილი.
მხოლოდ სიწყნარე. მხოლოდ სიწყნარე.
სხეული გაქრა. სხვა დროა უკვე.
სილუეტს აღარ სჯერა ვნებების.
აღარც ნათელი. არც ბნელი თურმე.
მოჩვენებები. მოჩვენებები.

არა მეგობარო
(გიო იოსელიანის ხსოვნას)

არა, მეგობარო, აქ უარესია,
აქ გაიფანტება იმედი, ნიჭი.
აქ ქრება ოცნება, ოცნება - მესია,
ღვინით და თუთუნით სიმშვიდეს ვიმკით.

არა, მეგობარო, არა ღირს ცხოვრება,
არა ღირს ცხოვრება, რომც იყო ქრისტე,
არა ღირს ნუგეში თუ ყულფის მორგება,
არა ღირს!.. არა ღირს!.. რა გითხრა კიდევ.

არა, მეგობარო, არა ღირს ღიმილი,
მე ვიცი, ღიმილსაც დაახრჩობს ბოღმა,
არა ღირს, იცხოვრო ღმერთივით, ვირივით,
არა ღირს, იცხოვრო ფხიზელმა, ლოთმა.

არა, მეგობარო, არა ღირს სიმშვიდე,
არა ღირს იყვირო, გაჩუმდე მორცხვად,
არა ღირს სიყვარულს, სიხარულს იმკიდე,
ტალახში გასვრიან სიწრფელეს როცა.

არსებობს წამება, წამების სიჩქარით
შენს ხსოვნას ვაჩუქე ერთ-ერთი წამი,
ტკივილით, უაზროდ რაღაცა გითხარი
უშენო, თოვლიან, ყინვიან ღამით.

არა, მეგობარო, აქ აღარ დაბრუნდე,
აქ გაგეფანტება ოცნების ნიჭი,
ონება დაალპეს, წაბილწეს, გაქურდეს,
ცრემლსაც კი დაკარგავ ლამაზი ბიჭი.

ვარ ნაპოლეონი!..

მომკალით, იცოდეთ, მსოფლიოს დავიპყრობ,
ვიწამე ლუდხანის და ვიღაც ავარას,
ვნიშნავდი ჩემს რაზმში დიდ მხედართმთავარად,
სიკვდილიც შემთხოვდა: გრძნობები გავიყოთ,
მომკალით, იცოდეთ მსოფლიოს დავიპყრობ!

ვარ ნაპოლეონი!
მსოფლიოს ხმაურიც ფეხებში მედება,
მე არ მწამს ცრემლები, ხვეწნა თუ ვედრება,
არ მწამს ტრაგედია და მარცხი ცბიერი,
უკან არ დაიხევს ავარა მშიერი,
მოვმადლე ავარას მეფური იერი!

ვარ ნაპოლეონი!..
ქარები, წვიმები არის სასაცილო,
მოდით, რომანტიზმი ერთად გავაცილოთ
და ჩემთან დადექით ფერკმრთალი ვარდებით,
რადგან სიფერადეც გახდა სასაცილო,
მოდით, სიყვარულიც ერთად გავაცილოთ.

ვარ ნაპოლეონი,
ვიღაცა ოხერი თუ იმპერატორი!..
თქვენ ჩემთან მოხვედით? რა გინდათ, ბატონო?
და რაკი მოხვედით, ხართ გიჟი ან პოეტი,
ბრძოლა ხომ დაიწყო, დგას საღამოეთი
და მაინც იბრძოლეთ, გწამთ იმპერატორის.

ვარ ნაპოლეონი!..
მსოფლიო ცახცახებს და ვიგრძენ დაღუპვა,
არ შეცდეთ, მე სისხლი სულაც არ მწყურია,
არ მინდა ოცნების ეჭვებით გალუმპვა
და ვიცი დიდების შიში და შურია.
უბრალოდ, სამყარომ დამღუპოს, მწყურია!

ვარ ნაპოლეონი!..
როცა დავიპყარი სამყაროს ნაწილი
და როცა შევიგრძენი ცრემლები ნამდვილი,
როცა დავიკარგე ცრემლების ქაოსში
და როცა ღრიალით საშინლად დავოსდი,-
არ მსურდა ეჭვებით ოცნების დაღუპვა.

ვარ ნაპოლეონი!..
ლამაზი სიკვდილიც არ არის ამქვეყნად,
მიქარავს ტოლსტოი, ვკვდები ვით ათასი,
ვარ იმპერატორი და თანაც ჯამბაზი!
ძნელია ოცნების, იდეის განდევნა.
ზამთარიც ჩამოდგა ვით ქამელეონი.

ვარ ნაპოლეონი!..
ზამთარი სიმღერებს და ფერებს შეიცვლის,
დავმარცხდი? არ მჯერა და ალბათ შემრისხეს,
მე უკვე დამღუპა სიყალბემ ზამთარის
და სადღაც ივსება უაზროდ დავთარი.
და მეც შევეწირე ფერებს, ქამელეონს,
წადი, ჯანდაბამდის გზა გაქვს, ნაპოლეონ!
მასხრობა ყოფილა ადამის გენია,
დახურეთ ფარდები, ფარდები, მრცხვენია!

merab arabuli

გაზაფხულ 

მიდი-მოდიან ღრუბელნი,
მთათ წვერნ ნისლებად ბოლავენ,
გიჟმაჟი მარტის დღეები,
ფიფქებით ჩამოგვქოლავენ.

გაზაფხულ იებს დაიტყობს,
მოანძელებს მზისპირებს,
ჩრდილებში დამრჩალ ზამთარი,
ბალღივით წამოიტირებს.

მთისკენ მიმავალ ბილიკებს,
წაეკიდება სიმწვანე...
ხეები ახალ გაზაფხულს,
კვირტებად გამოისხამენ.

სოფელს შერჩენილი ბებერი ხევსურები... 

-ნეტა,
ე წყალნ თავქვ რად მიდიანავ,
-ჩვენაც ჩავუყვებით წყალსავითა,
მოდი,
აეს ყანწიც გადამისვი,
არაყათ კიდევაც ამავიტან.
-დადეგ!
უკვე ცისპირ შამაგვემტვრა,
კლოვ გავუგონთთდებით,
არახელა.
ეს თქვა,წეკვა ჩუმად გაახვია,
ბოლ სულში ეცა და ჩაახველა.
-მახსონს,
ერთხან როსამ გადავლოთდი,
დიაცმ,
აღარ შასვავ დამაფიცა,
ეხლა აღარვინ მყავ დამფიცები,
აი ზენ აყრავა კუთვნილ მიწა.
მერე ხელ ჭიქისკე გააცოცა,
-ესივ შაუნდნასავ შამამბრუნავს,
იმდენ მინახავო ცხოვრებაში,
ამ გულს,
ვეღარავინ გამიკურნავს.
-მგონი,
ამ წელს დიდ თოვლ გვემუქრების,
უკვე ჩამოთეთრდა მთების წვერებ.
სოფელს ორ კინკილა შავსჩენიორთ,
აბა შვილ-ზლებს აქ რა გააჩერებს.
უკვე, ჩვენ-ჩვენ დრო-ჟამ გადავძოვეთ,
თმასაც გაერია თოვლისფერა,
აღარც სიკვდილ-ოხერ აღარ მადის,
ნეტა ღმერთმ როდისად დაგვიწერა.
ისხდნენ,
ღამეს მხრებზე ილეწავდნენ,
ცეცხლზე შეჰყინვოდათ ორთავ მზერა
და არც გაუგიათ ფიქრში წასულთ,
მზე როდისღა ამოემთისწვერათ.

ღრეობა 

- მოხველ მშვიდობით, სტუმარო,
მოდი, ტაბლასთან დაჯე და
- დამხვდით... 
ამოსთქვი, ღამემაც
ცა ვარსკვლავებით აჭედა.
ვათეთრებ შუაღამისფერს,
ყანწ ჟიპიტაურს ვიწურავ...
ტაბლას ატყვია ხინკლები,
სიფხიზლის კარებს მივხურავ.
- ლუკმა მიაყოლ!
მწარე ას.
- რა ლუკმა, დადექ არიქა!
სასმელმა გონი ამხადა,
დავეძებ ბალალაიკას.
- ეჰეჰეი!
დაჰკათ ვაჟებო...
ჰაი დედასა მტრისასა.
ქალავ,
შენ შორით ნუ მივლი,
თორე ავჰკმიჭე მიწასა.
თენდება, დილამ ახვეტა,
ღამე,
ნისლიან, ბინდიან,
ერთ საკართანოც გადავსვი,
თოლებში ცეცხლი მინთია.
- მომგვარეთ ჩემი თეთრონი,
წინ გზა მიმელის საძნელო,
მოდი...
შამაჯე გავაზე,
ჩემთან წაგიყვან ქალბნელო.
- არ გინდა?!
ეგიც არცარა...
მარტო შავჰკივლებ შარასა,
ვერცაით გადავეჩვიე 
ლოთობას წარამარასა...

სიკვდილის წინ 

არა, არ მინდა,
ჯერ ისევ ვეტრფი...
ცვრიან ბალახს და დილის ალიონს,
მაცადე ბარემ ბოლომდე მოვწევ,
ჩემი ცხოვრების მწარე ყალიონს.
მივეფერები ბოლოჯერ იებს,
გზას დავულოცავ არაგვის ტალღას.
დედას ვუტირებ!
ზედ გადავამტვრევ
სიკვდილს იმ თავის ცელსა თუ ნამგალს.
მერე მშვიდობით,
ამაყად წავალ.
გავყვები საით...
ამ გზებს ვინ იცის.
იქაც სამოთხედ ალბათ მთა არის,
ჯოჯოხეთად კი ალბათ თბილისი!
საგძლად წავიღებ,
მე თქვენს სიყვარულს.
გინდაც განვლილ გზას,
ნუ მომიწონებთ,
თითოჯერ მაინც ასწიეთ ჭიქა,
თითო სასმისით მე მომიგონეთ.
ცრემლით მიგლოვებს ჩემი ლამაზიც,
თან გამაყოლებს ცვარ-ნამს თვალისას,
ვახმეეე...
არ მინდა და მაინც ვანგრევ,
ოცნების კოშკებს ერთი ქალისას.
წავედი!
ბოლოს რა ლამაზია,
კლდის ფხაზე მჯდარი ნამგალა მთვარე.
ბედნიერი ვარ...
ჩემი ბილიკი,
წელში მოხრილმა არ გავიარე.
ბევრგან კი ვკაფე,
ნარიც, ეკალიც,
ხშირად მკაწრავდა ავი დროება...
და ახლა ვიცი მომეწონება,
ჩემი საფლავი და მყუდროება. 


* * * 

გაწვიმდა ახლა,
ბოროლას წვერს აუყვა ნისლი,
კიშხევ ნადირის სახსენებელს,
გასწყვეტს ალუდა.
სიპნაყარისკენ შაუყვება,
საქონი ძოვით
და მწყემს ინატრებს,
-ეს წვიმაიმც აქცია ლუდად.
დასცეცხლავს მეხი,
ტოტებაწვდილ,
გულდიდა მუხას,
აი, ალუდას შაშხანამაც
კიშხევს დაჰქუხა...
ქარაფში გასხლტა,
აჩრდილივით,
თეთრშუბლა შუნი,
შახე -
სანათა როგორ ისვრეტს,
წიპიდან ბურნითს.
გამოიმზევებს,
ფიცარკლდესთან აშრება ღოლო...
და იის ტუჩზე დაწებებულს,

წვეთს მოვწმენდ ბოლოს.

დედი 

დედი,
სახვალიოდ საგძალ გამიმზადე,
უნდა გადავიარ
ჭაუხ ნისლიანი.
კაი,
რაად სდარდობ,
აღარც ბალღი ვარ და
თოვლიც ცოტაღაა,
შავი და ჭიანი.
დედი,
გახსოვს ალბათ,
ეს რომ გითხარი და
დილას ნაბილიკარს,
ავჰყევ დეკიანის.
მაინც არ იშლიდი,
მაინც ჩამაცმიე,
პაპის ქალბანნი და
პერანგ ჯვრებიანი.
დედი, გეფიცები,
ხარჯიხვ დავთოფე და
მერე გადმაფრენილ,
ქარაფს დავეკიდე.
დედი მაპატიე,
სანამ დავენარცხე,
შენზე ვფიქრობდი და
ალბათ სხვებზეც კიდევ.
დედი,
მე მოვკვდი და
ესეც მაპატიე,
იცი?!
იმ ხარჯიხვსაც,
შუნი დასტიროდა.
ახლა,
ალბათ მამაც,
ჭიქას აიღებს და
ჩემი მასპინძლობით
იტყვის უდროოთას.
დედი,
ჩემ საფლავზე,
იმ შენ იასამნებს,
უდგათ პერიოდი,
ლურჯად შეფერების...
იცი?!
ყოველღამე შენთან მოვდივარ და
შენ თმაში ჭაღარებს,
ჩუმად ვეფერები...

ბებო-პაპანი 

-შენ რად გეტრფოდივ,
შფოთიანსავ,
დამიდგა თვალი...
ბებო ქოთობდა,ხოლო პაპა,
შარობდა მთვრალი.
-შენ დაგაყარევ მიწაივ და
რად სვამდი ამდენს?!
პაპასად შუბლი ჩამოეხმო,
სისხლს ჩამონადენს.
-დაჩუმდი ქალო!
რაც არ ასავ,
საუბრობ იმას...
ცხენ ამისხლტავ და...
შეუკურთხა,
შარას ნაწვიმარს.
არ სტყუვდებოდა და ჩუმჩუმად,
წყრებოდა ბებო.
პაპას ეძინა,
შუაღამე მისძოვდა ბექობს

წავიდათ 

წავიდათ!
ქალაქი არ მინდა,
დღეს მთაში წამოდი...
ავიდათ.
იქ იქნებ გაწვიმდა,
აცივდა
და მზეიც,
ცას ამოუსვლელ ჩავიდა.
გავიდა ზაფხული,
გაჭენდა,
გაფრინდა,
ზამთარ მაგველისო,
ნატვრამდე - ნატვრიდან,
ზაფხული არ მოვა,
არსიდან...
ლექსებს გადავიწერ,
ჩემს სავსე რვეულში...
ფიფქების დაფიდან.
ჩაფიდან - 
არაყს ჩამოვასხამ,
გადავსვამ-დავთვრები,
ვიყვირებ,გავწყრები
და ექოს მოვუცდი...
ამ მთიდან,
ამ კლდიდან.
ამ ტბიდან - 
იახსრის ამოვა ბორგვა და
ყველა გაცოცხლდება,
ბალღობის ზღაპრიდან.
ფიფქები წამოვა...
დაგათოვს
შავ ციდან,
ფანტელ ჩამოგადნა,
სახიდან...
ამ შუა ზამთარში,
ქალაქ რაად გინდა?!
წამო რა...
მთებისკე წავიდათ.......

 

zura jishkariani

"მიატოვე ტელევიზორი,
სადაც ჩვენ არ გვანახებენ.
შენი მძინარე დეპრესიული ჟესტები
ჩემი მონატრებული წვიმებია.
ჩემს მიერ დატოვებული აბებია,
ჩემს შიშებზე შენი რეაქციებია.
სექსით შენ ჭამ ჩემს ინდივიდუალობას,
და იჩხერ ჩემს ინდივიდუალობას,
და წოვ ჩემს ინდივიდუალობას.
ყოველ დილით შენ გჭირდება
ყავა, სიგარეტი და მე.
მიატოვე ტელევიზორი,
სადაც ჩვენ არ გვანახებენ,
და იქნებ არც არასოდეს გვანახონ
და ამ ჩემს ფეხებს თუ არ გვანახებენ,
და თუ გვანახებენ,
სასიამოვნოს ვერაფერს ნახავენ,
ვინაიდან ჩვენ არც ფეშენ-ტივი ვართ
და არც ჯანსაღი კბილების რეკლამა...

შენი განმარტოება და ძილი მტვერში
მაგიდაზე ყავით დასვრილი ჭიქები
სიგარეტები და დილა უზმოზე.
შეხედე ობობებს!
ისინი არ აშენებენ სახელმწიფოებს
მეგაპოლისის კანალიზაციებში სულ უფრო იზრდება
დასვრილ ლტოლვილთა რიცხვი.
ცოცხალი მასალა ექსპერიმენტებისთვის
უფასო,შავი მუშახელი,
ტრეფიკინგის მოხალისე ვაგონები
უიღბლოთა და გაკოტრებულოთა ჯარები,
ბომჯები და სისტემის წურბელები,
ხვალისთვის გადადებული პრობლემები
ბუნდოვანი წინათგრძნობით რომ ხვალ შეიძლება აღარც დადგეს....

კომუნისტებს იმედი აქვთ რომ
ისევ აღსდგება თაგვთა ეს უხეში ხროვა,
რომელსაც ისინი მუშათა კლასს ეძახიან.
არა
მე ვიცნობ ობობებს
ანარქისტებს, ნარკომანებს, შეშლილებს,
მაგრამ მათი კუმირები
ადვილად ესადაგებიან ხატებს და პლაკატების სტანდარტებს
და მთელი ყურადღება ტირაჟზე გადააქვთ...
ისინი ქრებიან...
სისტემა დომინოს პრინციპს იმეორებს...
მოადუნე თითები
შეეხე
იგრძეწნი ისტორიის ქმნადობა
შენ პროცესის ქმნადობა ხარ
შენ პროცესის გაგრძელება ხარ..
აღიარე სიმახინჯე და უსამართლობა...
კოჭლი მუტანტების ნაფურთხები...
ობობების ომები...
მოჩანს სილამაზის მკრთალი კონტურები
ჭლექიანი სილუეტების უკან....

ყური დაუგდე
ლიანდაგზე მჯდომიარის იგავ_არაკებს
კიბერნეტიკული ყვავილების სურნელის
შესახებ...
აისივით მოუხელთებელი გრძნობის შესახებ...
შენი ცნობიერების ოპერატორი
უჩვეულო კადრებს აფიქსირებს.
იქნებ მატარებელმა უკვე გადაიარა?
სცენარი დამღუპველი ილუზიაა,
რეალობა არის იმპროვიზაცია.
ყური დაუგდე
ლიანდაგზე მჯდომიარის იგავ_არაკებს.
იქნებ გაიხსენო... ეს შენ ხარ...
მატარებელმა უკვე გადაიარა?

გთხოვ დედა,
დაურეკე ღმერთს და დაუტოვე ჩემი შავ-თეთრი ოცნებები ავტომოპასუხეზე,
მე ძალიან გადაღლილი ვიყავი და ვერაფრით ვიხსენებ იმ ღამეს....

მიატოვე შენი ნაცრისფერი სახლები ძილის ქალაქში.
უიმედობის ქუჩები...
შავსათვალიანი ქანდაკებები.
სუციდის ბიბლიები.
კრიმინალური სტატისტიკა არ არის საუკეთესო პროზა
დღესდღეობით.
ჩაჯექი მუსიკის ავტობუსში
და მიყევი
გარყვნილების ჩემს დისნეილენდთან.
მიეცი დაცვის სანტა_კლაუსებს.
მიეცი ყველას ვისაც არ დაეზარება შენი ხმარება.
გაერთე ნარკოტიკის ატრაქციონზე.
მოდი ჩემამდე შეცვლილი,
დაღლილი, ნახმარი, აპათიური ...
მაშინ ალბათ ჩასწვდები ჩემს ლექსებს
შენი ნაცრისფერი სახლების შესახებ,
ჩემი ბავშვური სიყვარულის შესახებ
შენდამი და არა მარტო შენდამი
დეპრესიისა და ბინძური სექსის ამ მარადიულ ქალაქში.
ამენ!

აბორტი

მე დავტოვე ეს ქალაქი,
რომელიც საავადმყოფოს გავს
სასტუმროში ცივა.
ურთიერთობის ნაგავთსაყრელზე
და მეორადი ტანსაცმლის მაღაზიებში ვეძებ
ერთჯერად ნემსებს, შიგ ჩარჩენილი სითბოთი.
რაც ასე აკლია ყველა ამ დედამოტყნულ სასტუმროს
და შენს შეხებებს, იმ დღის მერე...
შენ, ალბათ კარგად გძინავს და გვიან იღვიძებ
და ყავას და სიგარეტს ნაკლებად ეტანები დილაობით
იმიტომ რომ,
მე ვგრძნობ
შენს დასავიწყებლად განწირულ სიზმრებში, შენს
ფერმკრთალ, უშინაარსო სიზმრებში
ისინი ყოველდღე იღვიძებენ
ისინი ეხუტებიან ერთმანეთს
და დაუსრულებლად უყურებენ მზეს და
ვარსკვლავების ვერცხლისფერ წვიმას.
შენს ნახევარწუთიან სიზმრებში
ისინი არაპროპორციულები და ბრმები არიან

1.იარე ნელა
როგორც ღრუბლები იცვლიან ფორმებს ყველა შუქნიშანი გაფუჭებულია
და არასწორ მიმართულებას იძლევა
გუშინ მიტოვებული ბინებისკენ.
ყველა შუქნიშანი სინამდვილეში არ არის შუქნიშანი
ეს მოძრავი ფერები სინამდვილეში
ურთულესი კომუნიკაციური სისტემებია
რომლებიც გვესაუბრებიან სიყვარულზე

ამბობენ რომ
ყველა ქალაქში არის სიყვარულის საიდუმლო ოთახი
რომელსაც უძინარი ერთეულები პოულობენ ხოლმე ღამის 12-ის მერე
იფიქრე მათზე
იფიქრე სიყვარულის საიდუმლო ოთახზე ნეონური გადაღლილობის ქალაქებში
იფიქრე მასზე, როგორც ვარდისფერ აბზე, რომელიც მოგგვრის სითბოს და ძილს


2.იარე ნელა
როგორც წვიმა ეცემა მინებს
ან ფრინველები მიფრინავენ იქ სადაც მზეა
დაიცავი ტუჩებიდან ტუჩებამდე არსებული მოძრაობის წესები
იმისათვის რომ
განუმეორებელი ორგაზმებით შეაღწიო მათ სხეულებში
და როცა ისინი დაიძინებენ მათ სიზმრებში მოკლა ხსოვნა შენზე და წახვიდე როცა გათენდება
მაქსიმუმ წარწერა სიგარეტის კოლოფზე
სამახსოვროდ
მხოლოდ ესე შეიძლება გადარჩე
მხოლოდ ესე შეიძლება შეინარჩუნო



3.იარე ნელა
როგორც პეპლები კორპუსებს შორის საღამოს ჩერნობილში
როცა ტელევიზორით სავსე ქალი ფენს სარეცხს
და კატები ყეფენ როგორც რადიოშიშინი
და შეიკარი ღვედები
მერე რა რომ მანქანაში არ ზიხარ
შეიკარი ეს ზეცისფერი ღვედები
შაჰიდის ქამარივით


როდესაც აინთება წითელი -- ყველა აბონენტი გახდება მიუწვდომელი
როდესაც აინთება ყვითელი -- ჩვენ მოგბეზრდება ერთმანეთი და მოვასწრებთ სიზმრების ნახვას
ყველაფერი დასრულდება სანამ აინთება შემდეგი

როცა გარეთ წვიმს შენ ფიქრობ:
სადღაც პატარა გოგოებს იღებენ
პორნოში სექსი იყიდება
ყოველი ღვთის სიტყვა იყიდება
როცა გარეთ წვიმს შენ ფიქრობ
რა ფერია ტკივილი და რა ფერია ტკივილის მოსვლა
და რა ფერია ხალხი რომლებსაც
ტკივილს აყენებენ როდესაც იღებენ
პორნოში და ამაზე შეიძლება
მშვიდად წერო სტატიები და ლექსები და
ფილმები და პორნოგრაფიული დღიურები
შეგიძლია გაყიდო
და ტკივილი იყიდება
როდესაც ის ეხება სხვებს
როდესაც ჩვენ გვსიამოვებს
გარეთ რომ წვიმს შენ ფიქრობ
რას ფიქრობს მკვლელი
ამ შუაღამეს რას ფიქრობს მკვლელი ამ შუაღამეს
მკვლელი ელოდება რომ დარეკავს ტელეფონი?
და თუ დარეკავს რას ელოდება მკვლელი?
ამ შუაღამეს მილიონი სახელიდან სატელეფონო
ცნობარში
რომელია მისი სახელი:
მან იცის რა ფერია ტკივილი?

როცა გარეთ წვიმს შენ ფიქრობ
რომ შენ არ ფიქრობ
აქ ალკოჰოლი არაფერ შუაშია
და არსებობის გაცნობიერება შეხებასავით არ არის
რას ფიქრობს მეავტობუსე
და რა ფერია მისი უკანასკნელი ტკივილი
სისხლის ამ გუბეში რამდენი თვალი იწვა და საღამოს
ცას უყურებდა
და რა ტკივილისაა მათი ფერი?
რას ფიქრობდა მკვლელი
როცა ღამის სამზე ჩაის ისხამდა
და გარეთ წვიმდა და ის ფიქრობდა
იყიდება ტკივილი
იყიდება შიში
იყიდება შენი დემოკრატიული სწრაფვა
თვითგანადგურებისკენ
როცა გარეთ წვიმს
სადღაც პატარა გოგოებს ხმარობენ ანუსით პორნოში
ინსტრუქციები სიკვდილისათვის
და იდეალური კარიერისთვის
და დააფინანსე აბორტები
და დააფასე აბორტები
,,ყველაფერი რაც შენ იცი _ტყუილია,,



--------------------

გთხოვ დედა
დაურეკე ღმერთს
და დაუტოვე მას ჩემი შავთეთრი ოცნებები ავტომოპასუხეზე.
გაიხსენე ჩემი სუსტი გულისცემა შენში.
მე ძალიან არაფხიზელი და გადაღლილი ვარ,
და ვერაფრით ვიხსენებ შენს ფარულ, ინტიმურ სიზმრებს
რომლებსაც ერთად ვუყურებდით მაშინ
და არაფერი იცოდნენ სხვებმა.
გთხოვ დედა
დაურეკე ამ უაზრო ღმერთს
და დაუტოვე სიჩუმე ავტომოპასუხეზე.
გოგო, რომელსაც ბოლოს ვხვდებოდი ძალიან გგავდა შენ - დედა.
სად არიან ჩემი მეგობრები,
როცა ყოველ დილით ყავას და სიძულვილს ვსვამ
მზის სხივებთან თამაშით.
სად არიან ჩემი მტრები,
როცა ამდენ საბაბს ვიძლევი
და როცა ასეთი ჯვარცმული და გახსნილი ვარ ყყოველდღიურობაზე...
ასე იქცევა ის - რასაც შენ ეძახი სიცოცხლეს
იმად- რასაც შენ ეძახი სტატისტიკას.
ისინი ყველანი ჩემი სიმარტოვის საძებრად არიან წასულები, დედა...
და იმედია მათ უკვე უყვართ ერთმანეთი ტუჩებში,
და უყვართ ერთმანეთი ანუსში,
უყვართ ერთმანეთი თვალებით.
და ისინი უკვე აღარასოდეს დაბრუნდებიან...

დილა # 7127902

ჰორიზონტი შემოდის ქალაქში, როგორც სასწრაფო დახმარების მანქანა
და ჩუმად ზვერავს მძინარეთა გულისფეთქვებს,
ეს გარკვეულ რეაქციებს იწვევს ორგანიზმში
რის შედეგადაც --
-- დილის სიზმრები არაკონტროლირებადია.

ტაქსები ცივ ქუჩებში აჩერებენ თბილ ადამიანებს
და დიდხანს არკვევენ სიმყუდროვის კოორდინატებს.

უსახო სხეულებს და დახუთულ ოთახებს
სამუდამოდ ტოვებენ არალეგალური საყვარლები,
რომლებიც გვანან ჭკვიან ნარკოტიკებს --
დაგვიანებული მზის
-- როგორც მილიარდი ჰიროსიმას --
მოლოდინში.

ეძღვნება ეროვნულ-კოსმიური მოძრაობის გულანთებულ კიბორგ-პატრიოტებს

"თავისუფლება ისე არ მოდის
თავისუფლება ნეოს ხვედრია"
ევრაზიული ხალხური

1.
ალიკა ბალიკამ დალია გომი
ალიკა ბალიკამ დაიწყო ომი
ალიკა ბალიკას არ უყვარს ღომი
ალიკა ბალიკა ბომ!

ალიკა ბალიკამ მოკრიფა რთველი
ალიკა ბალიკამ იპოვა ხვრელი
ალიკა ბალიკა არ არის მხსნელი
ალიკა ბალიკა ბომ!

და
ბომ ჩაქა ჩაქა
ბომბავენ ბომბებით
და
ბომ ჩაქრა ჩაყრა
რომბავენ თრომბებით
და ზიგ ჩაქა ჩაკა და ჰაილ!


2.
-- ვინ ჭამს პატარა, შიდა სივრცის კოსმონავტებს?
ვინ ჭამს პატარა, მრგვალ შიდა სივრცის კოსმონავტებს?
ვინ ჭამს პატარა, მრგვალ და ქათქათა შიდა სივრცის კოსმონავტებს?
ვინ ეწევა შიდა სივრცის კოსმონავტებს უფილტროდ?
ვინ ახრაშუნებს მენტალური პროფილაკტიკის საკონდიტრო ნაწარმს?
ვინ არის ჩვენი თაგუნია?

-- შენ!
შენ!
შენ!

-- რ.თ.უ. შენ,
თეთრო შავო და პლასტმასო.

3.
მარწყვი. ავტომობილი. ძილის კრეშჩენდო გუდაში.

4.
ამბობენ, როცა ადამიანი კვდება
თვალწინ ყველა ოდესმე ნანახი რეკლამა ჩაუქროლებსო,
ყველა ოდესღაც ნანახმა სამზარეულოს დაღლილმა ნათურამ მინდა ჩამიქროლოს,
როგორც ვარსკვლავების მოციმციმე ქარავანმა.
ტყლუმპი. წერტილი.
მორზეს ანბანი ვარ ქართლის დედად გადაცმული.

5.
დაისიდან აისამდე
დაიკარგა პეპელა
კონდოლიზა რაისამდე
მისასვლელი გზები

6.
ანონიმურ გადარჩენილთა ხელოვნება
გაუცნობიერებელი რეფლექსებია
არგადარჩენილ ანონიმურ სოციალურ სუბიექტთა უნებლიე მენტალურ-სექსუალური ქმედებების გაუთვალისწინებელი
შედეგების მრავალგანზომილებიან ეპიდემიურ პარპაშზე სუსტად სტრუქტურირებულ გარემოში.

ლიმნიანი ჩაი და ასფალტის სუნი ადრეული გაზაფხულის წვიმის შემდეგ.

7.
დაულაგებელ ოთახში ვერაფრით ვიპოვე საკუთარი მოთენთილი ხელები.
ისევ პირით მომიწევს კარის გაღება.
ისევ ტრაკით მომიწევს სარეცხის ჩამოხსნა.

8.
მარსიანული ტრაქტორები კომუნიზმისა.

წერილი გმირს

გამარჯობა გმირო
როცა ძველ სატელეფონო ცნობარებში
ეძებდნენ შენს გაცრეცილ სახელს
ხვალინდელი ზეცის არქივებისთვის --
მე მეძინა.

შენ უბრალოდ უნდა აგეკრიფა 022
და გეთქვა რომ --
ხეების სუნი ასდის კედის --
მაგრამ ქარხანებმა გაგიტაცეს და ცეკვავდნენ შენთვის, როგორც ვარსკვლავები და ცხოველები კრიშნას გარშემო.
სამყარო მოსაწყენია ორშაბათობით, გეთანხმები.

აი ასეთი მოულოდნელია ჩვენი ტრაექტორიები
დილის მაღვიძარადან საღამოს კლუბებამდე
დილის ყავიდან საღამოს ზახოდამდე
დილის ცივი ტრანსპორტებიდან ღამის კომფორტულ საწოლამდე
სევდიანი, გმირული და ელეგანტური ორგაზმით
ორ (ან მეტ) ხმაში.

შენ საახალწლო ჩინური მაშხალა ხარ გმირო!
იაფად ნაყიდი ჯადოქრობა ღარიბი კვარტალის ბავშვებისთვის.
როცა დღეები იწვებიან როგორც სიგარეტი ჩემს თითებში
შენ იცი --
ქარხნების სუნი ასდის კედის
შენ იცი
სადაც ამზადებენ მისნაირებს.

შენ ალბათ ცუდ ვარსკვლავზე გაჩნდი
იმიტომ რომ უკვე კარგა ხანია გამაზე საკუთარი სპეც. რეპორტაჟი
(რომელიც არის ცხოვრებაში ერთხელ და მერე არასდროს, ისიც თუ გმირად დაიბადე)
ვინაიდან მათ უკვე გამორთეს თავისი ტელევიზორები, შეჭამეს კაბელები და
წავიდნენ სამსახურში.

არაუშავს. სამაგიეროდ
ჩვენ დაგვრჩა --
ყველა სახის ჯანქი და უამრავი ფერადი სათამაშო
სატელეფონო ხაზები და Am სიხშირეები
იარაღის საწყობები და რემბრანდტის რეპროდუქციები.

გარდა ამისა
მე შევძელი გადამენახა რამდენიმე უცნაური ნოტი
რომელიღაც საბავშვო პიესიდან
ფორტეპიანოსთვის.

gamomdinare iqidan,ro araqartul sivrceshi vcxovrob,qartuli  literaturuli gverdebis datvirtva chemtvis ormagad gaizarda...martalia  is,rac iq ideba,xan momcons,xan ar momcons,tan arc ise xshirad  ideba axlai nacarmoebebi da  tan rac ideba xshirad ukve cakitxuli maqvs xolme,magram rame sakbilos povna  mainc  shesazlebelia xolme...

dgesac sakbilos povnis imedit  shevyavi cxviri lib.ge-se da  interviu dato magradsestan  momxvda tvalshi...

jurnalisti vinme tea yifshidsea,romelsec carmodgenac ki ar  maqvs ,vin ari da  ro ara,iseti sashineli kitxvebi,arc avxedavdi jurnalistis saxels da  gvars...

gamartuli cera, kargi qartulit metyveleba da  saertod profesionalad yofna  garkveul sizneleebtan ro ari dakavshirebuli,mesmis batono,magram am lib.ge-s xo yavs saredaqcio kolegia tu damfuznebelta jgufi tu ragac egeti,romlebic textis dadebamde kitxuloben  da  davijero ar examushat anton i-is magali stilit molaparake jurnalisti?

tavistavad koshmaria,roca adamiani tvlis ro,tu mcerlobase da poesiasea laparaki,aucileblad unda gamoiyenos iseti sityvebi,rogoricaa ,,xelecifeba'', ,,agsrulda'', ,,zaluzs'', ,,mokiafe'', ,,agchurvili'' da  msgavsi xelovnuri  elementebi...(ara,arsebobs konteqstebi,sadac  es sityvebi sruliad ar ari uadgiloa da zalian mshvenivradac jdeba,magram ara am interviushi...) iseve,rogroc koshmaria,is rom eklesiashi   marto  kabit sheizleba iloco  da  is ro saqartvelo ro giyvars,marto  sufrase unda gaxsendebodes,magram am bolo ors tavi ro gavanebot ,margalitebi   interviudan...

ise,samartlianobistvis unda agvnishno,ro am jurnalists sityvebis uadgilo raxa-ruxshi arc  dato magradze udebs  tols...,,gmertisgan mortmeuli cutisofeli'' ra  arsebaa,me magalitad  ver gavige,iseve rogroc  - misi ,,gulcrfeli cadili''...

,,ვიღაც წერს იმიტომ, რომ სხვაგვარად არ ძალუძს, მავანს სარფიანდ ეჩვენება ეს ხელობა, ვინმე სახელის მოხვეჭას ცდილობს, ზოგს სხვა პროფესია და საქმე არ ხელეწიფება. იქნებ, ლექსების წერა იმის ამოთქმაა, რასაც სხვა ფორმით ვერავის გაუმხელ?'' etyoba vinmem rodesgac  utxra,erti da imave sityvebis gamoyeneba cudi toniao da  xan vigac gvyvavs,xan mavani da  xan vinme,sabolood ki sashineli cinadadeba...an es amotqma ra  ubedurebaa,amooxvra an amotxra  xo ar ari...tavistavad poetoba ro xelobaa,egec axali ambavia,me  mcxobeloba da oqromchedloba megona  xeloba da  kide fexsacmelebis sheketeba... magram me sxvagvarad ar  zaluz-sic magivradac sxvagvarad ar sheuzlias ufro didi siamovnebit   vambob,iseve,rogorc  ar xelecifeba-s magivrad  ar sheuzlias...ufro  meadamianureba da  vqna...

,, ბევრია ისეთი სტრიქონი, რომელიც დაუწერელი დაგრჩა, რომლის ამოთქმაც გსურდა, მაგრამ ფურცელმა არ მიიკარა?''

kitxvis azrianobas ro tavi davanebo,kide ert amotqmas ver gavuzleb...

,,საქართველოში მწერალს მრავალი ვალდებულებებით ხუნძლავდნენ ხოლმე. როგორ ფიქრობ, რა ძალუძს პოეტს და რას არ აკადრებს არასოდეს საკუთარ თავსა და ხალხს?''

xo,am chveni mesame magali stilit molaparake teasgan  mcerlebis daxunzvla cota ar iyos da  gamikvirda...es mcerali yvela-yvela da saaxalclo nazvis xe xo ar ari,am mezoblis viri...tan ragaceebi  unda zaluzdes tu ar da ,uxerxulai egeti sityvebis gamoyeneba...

,,ყველა პატრიოტს, და ამიტომაცაა პატრიოტი, განსაკუთრებულად უყვარს თავისი ქვეყანა, რა გინდ წყალწაღებულიც იყოს.'' 

xo,cyalcagebulic arashesabamisia qveyanastan mimartebashi,marla cyalcagebulic ro iyos da  kide,partoiti ratomac ari adamiani,eg ramenairad ganmartebis gareshec vicit  mgoni...

xoooda,cyalcagebulebis da  mkvdrebis siyvaruli kide partiotizmi ki ara,nekrofiliaa.partiotizmi samshoblostvis rame ceiseri saqmis gaketeba ufroa,tundac uketesi qartulit laparaki...

მწერლებს დღესასწაულებით დიდად არ ანებივრებენ, თუმცა რიგითი ადამიანებისგან განსხვავებით, მათ შესწევთ ძალა, სულიერი ზეიმი მოიწყონ. როგორი უნდა იყოს თანამედროვე ქართველი მწერალი საზოგადოებისთვის და რა უნდა გააკეთოს ამ უკანასკნელმა "დღესასწაულის წადილი" "მთელი სიმკაცრით" რომ არ "დასაჯოს"?

yvelase didi saocreba:turme mcerlebi unda gaanebbivros vinmem da taanc dgesascaulebit...

bavshvebs ro unda moucyo shigadashig ragaceebi,eg vicodi,mara tu  mcerlebsec unda ezruna vinmes,eg ar..

tan yvela,yvela da saqartveloshi yvela dgesascauli 5jer aginishneba tavisi cina da shemdegi periodebit da  meti raga dgesascauli undat?

aaaaa,turme sulier seimse yofila laparaki...

ar vici,me magis shinaarssac ver vigeb,iseve rogroc gmertisgam mortmeuli  cutisoflisas...

da bolos,magraziseuli  sibrzne :ნიკოლოზ ბარათაშვილი მოხელე იყო და შედევრებს წერდა. ტალანტი არ იკარგება... da  adarebs tavis samelmcifo moxeleobas...

ro ar vtqva,sad  baratashvili da sad shen tqoo,is mainc unda vtqva,sad kancelariashi ragac qagaldebis mocesrigeba da  sad kulturis ministroba tqoo...

sul dakarga am xalxma sindisi,enis codnas ro tavi davanebot...